Dennis Bakker

Hi Dennis, fijn dat we je mogen interviewen over de Balans en Vitaliteit in jouw leven. Je hebt in 2007 deelgenomen aan onze workshop Balans in Werk en Gezin. Er is sindsdien veel met jullie gebeurd. Laten we reflecteren over hoe het toen was en nu is.

Wat betekenen de begrippen Balans en Vitaliteit voor jou?
"Als er balans is, dan is er ook vitaliteit. Het ene is voorwaarde voor het andere. Ze gaan hand in hand. Vitaliteit merk je direct; dan ben je druk met van alles, heb je overal zin in en krijgt er ook nog energie van. Balans is er als je aan al je verlangens kunt voldoen. Niet zozeer materialistisch, maar de verlangens van je gevoel. Als je vanuit je eigen kracht kunt werken. Dan is er ook energie, vitaliteit."

Hoe was jullie balans en vitaliteit voorafgaand aan de workshop?
"In zekere zin waren we tevreden met hoe het ging, maar ik was ook zoekende. Er was een verlangen in mij dat ik nog niet kon benoemen. Ik wilde meer dan de ICT, maar wist niet goed wat. Ik was veel met mijn hoofd bezig en te weinig met m'n hart. Ook Ysolde kwam niet toe aan wat ze echt wilde: in de zorg werken. Mede ook doordat daar met de kinderen geen tijd voor was. We hadden thuis een traditionele verdeling van taken. Daar hadden we wel vrede mee, maar we voelden ons niet echt vitaal. Met name Ysolde vond dat er bij mij iets moest veranderen."

Wat was de impact workshop?
"De introductie was leuk. Leuke mensen met voor ons herkenbare problemen. Je hoeft natuurlijk niet alles met elkaar te delen, maar er was al snel veel vertrouwen. Verder denk ik vooral aan wat we tijdens de workshop zoal gedaan hebben; tekeningen maken, met de poppetjes een familie-opstelling neerzetten en met de maskers je metier concreet maken. Dat heeft me erg aan het denken gezet en hielp enorm om te verwoorden welk verlangen in mij nog niet bevredigd was. Contact met mensen, uitdaging, kennis, humor en sensitiviteit. Ik wilde de Uitpluizer zijn die dingen weer laat stromen, maar duidelijk werd dat ik naast de ICT meer maatschappelijk actief wilde zijn. Bijzonder genoeg kon Ysolde ook beter verwoorden wat zij wilde: de kraamzorg in. Duidelijk werd wat ik te doen heb in onze relatie om elkaars verlangens ruimte te geven. Ik ben me zelf bijvoorbeeld meer met de kinderen gaan bezighouden."

In de workshop hebben we jullie gevraagd die waarden te kiezen op basis waarvan jullie je leven willen inrichten. Wat hebben jullie daarmee gedaan?
"We kozen voor intimiteit en diepgang, voor kennis en ontwikkeling, harmonie en gezin, vrijheid en onafhankelijkheid en voor humor en plezier. Die waarden hebben we vertaald in hele concrete acties. Zo maken Ysolde en ik nu regelmatig tijd voor elkaar, doen activiteiten met de kinderen, sporten, maar besteden ook tijd aan onze vrienden."

Wat het Balans in Werk en Gezin jullie concreet opgeleverd?
"We hebben tot nu toe ons Balansplan voor 95% gevolgd. De spullen liggen nog steeds bij ons in de slaapkamer. Het was heel duidelijk een proces van bewustwording. Bewuster omgaan met elkaar, met de kinderen en de omgeving. We hebben prioriteiten gesteld. Zo is Ysolde is inmiddels begonnen met de opleiding kraamverzorgster en heb ik intensiever contact met de kerk. Daarnaast ben ik thuis actiever. Ik kook (zondags samen met de kinderen) en we gaan vaker uit. De contacten met mijn familie zijn teruggeschroefd. Overall is er veel meer balans en vitaliteit."

Wat is jullie volgende uitdaging?
"Tot nu toe mogen we niet klagen. We hebben een bruisend leven. Ysolde werkt hard aan haar opleiding en draait onregelmatige diensten. We begeleiden onze dochters onder andere met hun school- en profielkeuzes. We moeten oppassen dat we als gezin voldoende met elkaar blijven ondernemen. Ik heb nog steeds een baan in de ICT en ben actief in de kerk. Mijn uitdaging is om mijn metier nog verder te verfijnen en mijn energie te focussen op mijn eigen authentieke kracht. Mogelijk iets met de kunstacademie…..?"

Dennis, dank je wel voor dit gesprek en het delen van jouw ervaringen. Complimenten over hoe jullie samen de balans in jullie leven hebben weten te herstellen en weer vitaal in te vullen.

Janneke Dings
"Vrouwen zien beren op hun weg; mannen gedragen zich als beer."

Hoi Janneke, fijn dat je tijd wilt vrijmaken om met mij te praten over Balans en Vitaliteit in Werk en Gezin. Hoe ziet jouw gezinssituatie eruit?
"Ik woon ben getrouwd en we hebben drie kinderen in de leeftijd van 7, 5 en 3. We wonen hier in Amsterdam. Mijn man in creatief, zelfstandig ondernemer en ik werk 4 dagen bij De Nederlandsche Bank (DNB) als HRM-adviseur bij de afdeling P&O. Alles bij elkaar al weer 12 jaar."

Hoe kijk jij aan tegen de begrippen Balans en Vitaliteit?
"Nou balans is voor mij een belangrijk begrip. Ik probeer altijd in balans te zijn en heel bewust mijn keuzes daarin te maken. En vitaliteit ken ik ook heel erg goed. Ik houd niet van sleur, dan ga ik op zoek naar nieuwe dingen of ontmoetingen in mijn werk en privéleven." Hoe ben jij daarachter gekomen, dat Balans echt iets is dat je nodig hebt?
"Bij mij is het echt mijn persoonlijkheid. Ik heb er gewoon behoefte aan. Ik zie als het ware constant een dashboard voor mij en kijk dan naar de metertjes. Hoe staat het ervoor? Op het moment dat er een metertje de andere kant op staat, ga ik daar wat aan doen, door er bijvoorbeeld met mensen over te praten. "

Het klinkt alsof je aan het roer staat.
"Ja precies en ik vind het ook heel erg belangrijk dat er balans is tussen werk en prive; contact met kinderen, vrienden en familie en mijn persoonlijke ontwikkeling als mens en aandacht voor het huis. Het is bij ons namelijk echt een huishouden van Jan Steen. "

Hoe doe je dat de Balans houden tussen al die aandachtsgebieden?
"Relativeren… en soms heel erg hard lachen om de toestand die we aantreffen. Dat kunnen wij allebei heel goed: als we thuiskomen in alle rotzooi … en dan toch ervoor kiezen om met een wijntje op de bank te gaan zitten of met de kinderen te gaan spelen. We hebben gelukkig niet die drang waarbij ik vriendinnen wel de mist in zie gaan: het moet nu schoon. Dat kan gewoon niet meer en dat doen we dus ook niet. Eens in de zo veel tijd stropen we de mouwen op en dan gaan we opruimen.

Wij zijn ook wel heel verschillend mijn man en ik. Ik ben een structuurmens en hij is veel meer organisch. We maken wel afspraken over wie wat doet, maar soms gaat het dan toch mis. Dat hebben we geaccepteerd, daar maken we geen ruzie over. Dat vinden we niet de moeite waard."

Weten jullie van elkaar wat jullie belangrijk vinden in het leven?
"Hmm dat vind ik wel een hele mooie indringende vraag. Ik weet het niet zeker, maar als ik er zo naar kijk is het aandacht voor elkaar, aandacht voor de kinderen en onze eigen ontwikkeling. We doen wel veel meer apart dan voorheen. Zo gaat hij nu voor 5 dagen naar New York en dat vind ik prima en andersom doet hij dat ook voor mij. Dat gunnen we elkaar Dat is waardoor wij het redden."

Het klinkt alsof jullie vanuit dezelfde waarden leven…
"Ja klopt, ook in de opvoeding. Wij vinden het belangrijk om elkaar met respect te behandelen, gunnen elkaar tot op bepaalde hoogte vrijheid en de ruimte om jezelf verder te ontwikkelen en verder vinden we het belangrijk om oprechte aandacht te hebben voor elkaar maar ook voor de kinderen. "

Dat is mooi. Wij merken namelijk in onze Workshop Balans in Werk en Gezin dat het voor stellen belangrijk is, verbindend en probeemvoorkomend werkt als ze vanuit dezelfde waarden leven. Anders moet je in iedere nieuwe situatie opnieuw je prioriteiten stellen.

Wat zijn jouw valkuilen?
"Communicatie! Er valt zo veel af te stemmen, we zijn vaak te laat, ook bij dingen die we hadden zien aankomen. En een energievreter is dat we het niet voor elkaar krijgen om ons huis op orde te krijgen.. een opgeruimd huis zou rustiger voor mij zijn in mijn hoofd.

Ik zou eigenlijk meer tijd moeten investeren in het zelfstandiger maken van de kinderen. Nu doe ik het wel even snel - en ik ben ook de enige die opruimt - maar eigenlijk zou ik het de kinderen zelf moeten leren en laten doen. En zo hou ik de situatie in stand; het is een ingesleten patroon."

Waar haal je je energie uit?
"Door als gezin iets met elkaar te gaan doen door weg te zijn en ook door echt met ze te spelen en mezelf even weg te cijferen, dat wordt zo gewaardeerd! En dat zou ik iedereen willen aanraden. Ik zie heel veel om me heen dat ouders hun oude leven proberen te leven en dat gaat niet.

Maar daarnaast blijven we wel allebei onze eigen dingen doen. Of we gaan een paar dagen met z'n tweeën weg. Of lekker een middagje vrij nemen en dan ga ik shoppen: nieuwe tas, nieuwe schoenen. En sporten doe ik ook iedere week. Vóór mijn werk. Dat maakt dat ik me heel fris en energiek voel. "

Het klinkt alsof je het in je privéleven goed voor elkaar hebt.
"Ja dat klopt. Behalve dat huis! Schoonmaken is uit te besteden, opruimen niet…"

Hoe staat het met je eigen ambities?
"Ik heb overwogen of ik een managementfunctie ambieer. Ik heb daar ook een loopbaantraject voor gevolgd. En stiekem hoopte ik ook dat er uit zou komen dat ik iets heel anders kon gaan doen, maar wat bleek is dat ik in de functie van P&O-adviseur heel goed tot mijn recht kom. En eigenlijk vind ik dat vak ook heel leuk. Ik werk ook nog steeds 4 dagen en wil echt doorgroeien tot senior-niveau. Ik zie geen kinderen of beren op mijn pad. Meer coaching van het management en verdieping daarvan wil ik wel en daar ben ik ook mee bezig."

Wat kan jij concreet doen aan het ondersteunen van de Balans en Vitaliteit bij medewerkers?
"Ik adviseer het management. Ik heb dus niet direct te maken met individuele medewerkers die daar tegenaan lopen. Ik vermoed ook dat mensen er niet over durven praten. Ja en als de managers het er zelf ook niet over hebben, is dat voor de medewerkers ook weer moeilijker.

Wel organiseert de Arbo-dienst eens de zoveel tijd een dag en dan is daar wel aandacht voor. Ook is er in de randvoorwaardelijke sfeer van alles mogelijk hier binnen de Bank: flexibele werktijden, de mogelijkheid van compensatie van overgewerkte uren, ouderschapsverlof (ook voor mannen)."

Hoe is de verhouding mannen vrouwen in hoger posities?
"Nou zeker nog geen fifty fifty. Er wordt nu ook onderzoek gedaan waarom onze vrouwen niet doorgroeien, want ze krijgen wel degelijk de kans. Vrouwen zijn ook veel bescheidener. Ik zeg altijd: 'Vrouwen zien beren op de weg en mannen gedragen zich als beer." Daarmee bedoel ik dat vrouwen snel geneigd zijn overal problemen te zien en de meeste mannen die problemen juist niet zien of er snel overheen stappen.

Goh, daar zeg je nogal wat. Reden te meer lijkt mij om samen - als partners - je levensloopbaanpad uit te stippelen. "
Dank je wel Janneke voor je openheid en tijd.

Laura van Loon
"Elk advies dat je een ander geeft is eigenlijk voor jezelf bestemd."

Hoi Laura, fijn dat je tijd wil vrijmaken voor een Balansinterview. Wat betekent balans voorjou in jouw werk als Shiatsu therapeut.
"Balans is nooit iets statisch… ik zie het als iets dat past. Zoals je schuift met gewichten op een glijdende schaal en zoekt naar het evenwicht. Maar dan niet op één schaal, maar op meerdere schalen tegelijk. En er gebeurt ook zo veel… dat evenwicht moet zich steeds aanpassen. Het gewicht moet steeds naar een ander plekje op de schaal om de balans te waarborgen."

Hoe werk jij aan balans met jouw cliënten?
"Ik voel of er balans is in het lichaam of niet. Met mijn handen, maar ik voel het ook aan. En hoor het aan de dingen die de mensen zeggen, of juist niet zeggen. Als ik dan met behulp van de therapie de blokkade ophef en het lichaam zich kan ontspannen, kan er weer balans ontstaan. Ik werk vooral op fysiek niveau. En het is zo bijzonder. Soms raak ik een specifiek punt aan en dan beginnen mensen opeens te praten of te huilen. Dan leg ik dus letterlijk de vinger op de zere plek.

Het werkt vaak zo: langdurige mentale overbelasting uit zich in een fysieke klacht. Opgeslagen verdriet of boosheid heeft zich dan vastgezet in het lichaam. Iedere emotie die er niet uitkan zoals die zich aandiende geeft uiteindelijk een blokkade, dit geeft op de lange duur een klacht omdat de energie er niet kan stromen. Het gaat dan in veel gevallen om boosheid en verdriet. Door de spanning uit het lichaam te halen komt die emotie dus weer vrij en kan iemand weer vrijer bewegen en ermee aan de slag. Ik werk om deze reden heel graag samen met een psychologisch gerichte therapeut. Dat vult mijn lichaamsgerichte therapie heel mooi aan. Het helpt mensen zich bewust te worden van wat ze doen.

Laatst behandelde ik een vrouw die 60 uur per week werkt, omdat ze bang is dat wat ze in 40 uur doet, niet voldoende is. En dan komt ze bij mij met spanningsproblemen… dat vind ik niet gek! Haar heb ik behandeld door op fysiek niveau ervoor te zorgen dat zij meer in haar kracht kan gaan staan en zichzelf meer in de ruimte kan neerzetten. Daarnaast heb ik haar geadviseerd om het aantal uren terug te draaien en haar omgeving eraan te laten gaan wennen dat wat zij in 40 uur voor elkaar krijgt, is wat het is. En eigenlijk adviseer ik hiermee ook mijzelf. Ieder advies dat je een ander geeft is eigenlijk voor jezelf bestemd; aldus een mooie spreuk uit de Tao. Ik neem ook veel te veel tijd voor mijn behandelingen.. Ik zie dat het zo is en ben bezig uit te zoeken waarom ik dat doe, zodat ik het tot normale tijden kan terugbrengen. Je kan een ander immers niet goed helpen je niet goed voor jezelf zorgt."

Wat is nog een wens van je op het gebied van werk?
"Het liefst wil ik werken in een samenwerkingverband - een kliniek - in de bossen met verschillende therapieën waarin we heel gemakkelijk naar elkaar kunnen doorverwijzen. Ik heb er heel veel vertrouwen in en ik weet dat het er gaat komen. Dat het goed komt. Daar groei ik vanzelf naartoe. Zo is het tot nu toe ook altijd gegaan."

Ik heb je net ons rollenmodel laten zien waarin we de rollen die een mens in een systeem kan hebben, uiteen hebben gerafeld. Daarnaar kijkend.. Wat vraagt bij jou thuis aandacht?
"Mijn focus ligt momenteel op het werk en opleiding en voor mijn gevoel kom ik daardoor weinig toe aan Gezin en aan mijn Omgeving. Die staan erg onder druk op dit moment. Voor Sjoerd, mijn partner ligt dat anders. Hij heeft drie kinderen uit een vorige relatie en die zijn om het weekend bij ons. Dat gaat goed, daar is rust. Zijn aandacht gaat voornamelijk uit naar Werk, want dat heeft hij op dit moment niet. Hij heeft niet zo'n probleem met het reilen en zeilen van ons gezin. Hij neemt veel van mij over, omdat ik het druk heb en veel weg ben. En dat doet ie zonder slag of stoot. Ik heb daar eerder moeite mee; ik heb nogal eens van een schuldgevoel naar hem toe. Zeker als ik naast mijn werk en opleiding ook nog eens met vriendinnen afspreek."

Kan het zijn dat het makkelijker is om je schuldig te voelen dan blij te zijn?
"Ja dat klopt wel. Goh wat een mooi inzicht. Dat gaat me helpen. Tot nu toe was het zo dat als ik naar mijn opleiding ga, ik een alibi heb en dan kan ik er blij om zijn. Maar als ik iets voor mijzelf ga doen, heb ik dat alibi niet en voel ik me schuldig. En heb ik het gevoel dat ik dan te veel van de relatie vraag. Sjoerd ervaart dat niet zo. Het zit meer in mij. Ik ga hier eens over door denken."

Wat vinden jullie belangrijk in het leven; vanuit welke waarden leven jullie?
"Ik heb nu de keuze gemaakt voor mijn opleidingen, maar de consequentie daarvan is dat een aantal andere dingen die ik ook graag wil, niet kan doen. En dat vind ik lastig. Het doen van twee studies is eigenlijk een soort 'sociale zelfmoord'. Ik kan een hoop contacten op dit moment niet meer onderhouden. Studie gaat echt voor alles. Daar betaal ik voor, daar investeer ik in. Maar ik vind het nog moeilijk om de consequenties daarvan te accepteren."

Kijkend naar jullie balans in Werk en Gezin - zoals het nu is versus hoe je het zou willen dat het is - wat heb je dan te doen of te laten?
"Tsja, ik moet dit jaar uitzingen. Ik zal nooit meer twee studies tegelijk gaan doen. En ik benut de avonden niet goed. Dan ben ik uitgeblust. Als de studiedruk afneemt, krijg ik meer tijd en zal de grootste druk afnemen. Ik ben te enthousiast en stap te makkelijk ergens in. En dat is in dit geval een tweede opleiding geweest."

Je sluit dus niet uit dat het je nog een keer gaat doen. Kennelijk levert het je toch voldoende op om het te doen zoals je het nu doet.
"Ja dat klopt. Als er zich een leuk voorstel voordoet en ik voel dat mijn hart sneller gaat kloppen, dat is voor mij het signaal dat ik het echt graag wil en voor ik het weet ben ik er alweer ingestapt…. Om in balans te blijven is overzicht voor mij belangrijk. Dat heb ik als ik bij ben met de dingen die ik te doen heb en voldoende rustmomenten in kan bouwen. Als ik te veel weg ben voor de studies en daarnaast het huiswerk, de boekhouding etc…, ben ik dat overzicht snel weer kwijt. Vooral als ik mijn agenda te vol heb gepland. Ik heb gewoon regelmatig momenten nodig om thuis op te laden. Altijd ja-zeggen en mijn enthousiasme zijn mijn grootste valkuilen. Ik heb mezelf al aangeleerd om als antwoord te geven dat ik er eerst even over nadenk. Maar als dat nadenken te lang duurt, omdat ik bang ben anderen teleur te stellen, wordt dat een energievreter voor me. Als ik dan toch een knoop doorhak, valt er een last van mijn schouders. Wat mij helpt om sneller tot een beslissing te komen, is mij af te vragen: Wil ik dit ècht, ook gezien mijn prioriteiten? En: Kan ik dit op dit moment? Dan gaat mijn administratie achterlopen en dan ervaar ik disbalans. En ik zie in dat ik het zelf creëer!"

Kijkend naar het rollenmodel kan je dus zeggen dat je meer tijd voor jezelf nodig hebt om op te laden. En dat je meer tijd voor je relatie; voor je gezin wilt vrijmaken. Dank je wel Laura voor dit gesprek, je tijd en je openheid.

Elvire Gazan
"In danstherapie heb ik een podium gevonden waarin alles samenkomt."

Hoi Elvire, fijn dat je tijd voor me wilt maken, want je hebt het druk. Je werkt full time en je doet een opleiding. Hoe verdelen jullie de zorgtaken thuis?
"Mijn partner doet op dit moment de boodschappen en het koken enzo. De schoonmaak besteden we uit. Dus ik zit eigenlijk op rozen. Tot voor kort deed ik dat voornamelijk, want ik geef ik het niet zo snel uit handen. Maar nu ik een opleiding doe, is het wel fijn dat hij dat heeft overgenomen. Hij is zelfstandig ondernemer en heeft het nu wat rustiger. Dus het kan, maar dat moet in de toekomst beter verdeeld worden tussen ons."

Wat doen jullie om samen in balans en vitaal te blijven.
"We nemen tijd voor elkaar om samen dingen te doen. Wandelen bijvoorbeeld. En daar zijn we ook alert op. We hebben geen kinderen, dus we kunnen doen wat we willen, samen reizen. We willen nu naar Peru. Beiden vinden we onze persoonlijke ontwikkeling belangrijk. Zaterdagochtend sporten we ieder apart en dan lunchen we samen thuis aan de eettafel (die wij dan gekscherend "de kantine" noemen). Dan kletsen we uren over van alles en nog wat."

Welke rol spelen Balans en Vitaliteit in jouw leven?
'"Ja!... evenwicht is voor mij zo ongeveer mijn levensmotto. Mijn enthousiasme is mijn grootste valkuil. 'Nee' zeggen vind ik niet moeilijk omdat ik dan bang zou zijn dat mensen mij niet aardig vinden, maar omdat ik zó veel dingen leuk vind. En ik heb ook zelden of nooit spijt van dingen die ik doe. Dat is het grootste probleem. Op een gegeven moment trek ik het niet meer. Ook al heb ik heel veel energie. Je moet toch ook gewoon tot rust komen. Ik heb ook een tijd gemediteerd. Ik voel me dan wel heel welkom en het is ook helend, maar dat ga ik op den duur saai vinden. Dus ik ben op zoek gegaan. Ik ga dan liever dansen, maar dat kost ook lichamelijke kracht. Mijn wil en mijn lichaam… Ik wil te veel!"

Je wilskracht en je draagkracht lijken niet op elkaar afgestemd.
"Ja klopt! Hier bruist het (wijst op hoofd en hart), maar dit wil niet altijd mee (wijst op lichaam). Bij danstherapie deed ik laatst een oefening dat ik als een Afrikaanse vrouw een mand op mijn rug droeg. We moesten ervaren hoe zwaar die is en daarna afzetten en uitpakken. Die mand zat vol met oude gekleurde lappen. Heel vrolijk en leuk, maar die mochten er niet uit van mij. Ik kan niet kiezen én het heeft te maken met mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Dat is heel groot. Uitgaande van de 80/20-regel, vind ik die 20 % het leukste, alles moet netjes en af. Daar heb ik ook lol in. Maar ja dat kost natuurlijk ont-zet-tend veel tijd."

Oude lappen, zijn dat oude overtuigingen? Of oude gewoontes?
"Nou… oude vriendschappen en interesses, die ik moeilijk kan loslaten. Ik heb twee weken geleden voor de Salsa-school gestaan en ben er weggegaan. En dat kost moeite, maar het is niet meer goed. Weer een avond weg. Uit mijn drijfverentest kwam dat mijn grootste drijfveer ontwikkeling is. Ik ben èn van de mensen èn van de opleidingen. Ik was geneigd om te zeggen dat mijn werk te veel was, maar dat is het nu niet meer. Ik heb mijn werk gereduceerd tot een redelijk niveau (32 uur Belastingdienst en daarnaast nog een eigen bedrijfje). En even leek dat ook wel saai. Maar nu ik ben gestart met de opleiding danstherapie is dat volstrekt opgelost. Ik zorg altijd wel voor dynamiek! Ik word er moe van als ik het zeg."

Ik hoor veel vitaliteit en wat minder balans. Vertel eens..
"Ja klopt. In 1998 heb ik RSI gehad. Toen ben ik een paar weken uit de roulatie geweest en het is nog wel mijn zwakke plek. En in 2004 ben ik overspannen geweest. Kort maar krachtig…regelen we even. Zoals alles bij mij. Toen heb ik besloten om een coachopleiding te gaan doen. Dat is wat ik echt leuk vond. Dat bleek ook uit de drijfverentest. Regelen en organiseren kan ik wel heel goed, maar ik vind het niet leuk." Precies, je wordt niet ziek van hard werken, maar wel van het verkeerde werk.

Je snapt heel goed wat je "fout" doet en toch doe je het weer…
"Ja, toen ik vorige week dat beeld kreeg van die zware volle mand, kwam dat wel binnen. Ja! Het gaat dus om een transformatieproces en door daar met anderen over te praten, ga ik dan ook heel snel. Maar ik val ook zo weer terug. Het blijft mijn opletpunt. En mijn leraar neurosemantiek heeft 'beloofd' dat het door zijn oefeningen over 6 weken anders is. Ok we gaan ervoor! En ik ervaar het ook als mijn kracht hoor. Mijn enthousiasme. Ik ben altijd in voor nieuwe dingen bij mezelf en ook voor anderen. Maar ik raak er uitgeput van."

Danstherapie, is zo anders dan het werken bij een cijfertjes-ministerie. Hoe gaat dat?
"Dat gaat heel goed hoor. Ik heb het analytisch vermogen van een wiskundige, maar ik heb ook een hele grote emotionele component. Vroeger wilde ik ballerina worden. Of dokter. Beide ben ik niet geworden. In de danstherapie heb ik een podium gevonden waarin het samenkomt. Voor mijzelf is het belangrijk dat ik beweeg. Dat helpt me uit mijn hoofd. En het is zo grappig. Ik lees nu nauwelijks de boeken. Ik lees ze pas als ik er aan toe ben. De opleiding helpt me in de juiste sfeer te komen. Mijn partner is rustig. Hij brengt rust in mijn leven. Ik kijk van hem af. En dat voelt soms wel onwennig. Andersom breng ik kleur en beweging in zijn leven."

Doe je wel eens hartademhaling ? Dat kan je helpen te downsizen.
"Ik heb het wel eens gedaan. Nu niet meer. Wat ik doe op het moment dat ik onrustig ben, is de onrust onder de loep neem. Dan wordt die onrust minder, heb ik weer vrije keuze. Als ik bij die vrije ruimte ben, kan ik er opnieuw voor kiezen om in de actie te gaan, maar dan is het vanuit ontspanning en niet vanuit moeten. Dan ga ik bijvoorbeeld in de tuin te werken. Ik hoef me dan niet uit te putten om de onrust te reduceren."

Je gaat je adrenaline dan anders gebruiken..
"Ja en ik zie nu in dat ik het dan toch weer in een andere activiteit zoek in plaats van te downsizen en te verzachten. Fysiek voel ik die prikkel en dan is niks doen niet prettig. Ik wil dan terug naar rust, maar ik overschreeuw de moeten - activiteit met een andere activiteit… (Stilte).. Goh, wel een inzicht dat ik van moeten-stress naar andere-activiteiten-stress ga. Dus eigenlijk mezelf nog steeds uitput."

Zo te horen en jou kennende gaat de danstherapie je helpen om innerlijke balans te vinden. Dank je wel Elvire voor dit openhartige gesprek.